اختلال نقص توجه و بیش فعالی

در بین مشکلات آموزشی که برخی از کودکان با آنها روبرو هستند اختلال نقص توجه و بیش فعالی بیش از هر اختلال دیگری احساس ناکامی و استیصال را برای والدین و معلمان به وجود می آورد. شاید مراجعه به پزشک و دارو درمانی تا حدی بتواند مساله را کنترل کند لیکن این فرایند بدون آموزش والدین و معلمان ره به جایی نخواهد برد. بدون تسامح باید عنوان کرد که هنوز بسیاری از معلمان و کارکنان آموزش و پرورش شناخت صحیحی از این کودکان ندارند و در برخی موارد مشاهده می شود که اطلاعات والدین در این زمینه از اطلاعات معلم کلاس فرزندشان فزون تر است!.

از سوی دیگر آموزش این دسته از دانش آموزان مستلزم تدارک تمهیداتی است که در مدارس وجود ندارد. به راستی چه باید کرد و یا اصولا چه کار هایی را می توان انجام داد؟ شاید در گام نخست ارائه تعاریف مختلف آموزشی پزشکی و قانونی از این مساله راهگشای مدیران و برنامه ریزان و کلیه افرادی باشد که با این دسته از افراد با نیاز های خاص مرتبط هستند .

در گام بعد از قانونگذاری که تقریبا مسیر ها را مشخص کرده است می توان به عملیاتی کردن ظرفیت های قانونی از طریق طراحی مدل های اجرایی در گستره ملی و محلی اقدام نمود. اما اقدامی که در حال حاضر اهمیت دارد نقطه آغاز این حرکت است . آیا الگوی از پایین به بالا ما را سریعتر به هدف می رساند یا الگوی اقدامات از بالا به پایین یا همان مدال بخشنامه ای؟ تجربه های تاریخی برخی از کشور ها موجود است اما به نظر می رسد با توجه به شرایط کنونی جامعه بهتر است هر دو مسیر را همزمان و به طور موازی دنبال کنیم. سوالی که یک کودک دارای اختلال نقص توجه از کلیت جامعه دارد این است که من به عنوان یک دانش آموز یا شهروند چه حقوق و تکالیفی بر عهده دارم؟ یادمان باشد که سرنوشت اقوام به دست خود آنها تغییر می کند؟ همه ما مسئول هستیم. باید کاری کرد.مگر نه این است که اگر فریاد کمک خواهی مظلومی را بشنویم و کاری نکنیم مسلمان نیستیم!

مرکز آموزشی اختلالات یادگیری مهر پارسیان آمادگی خود را برای هر گونه اقدام در این زمینه به شرح ذیل اعلان می نماید:

۱- تشخیص و شناسایی و آموزش انفرادی این دسته از دانش آموزان

۲- آموزش والدین

۳- آموزش معلمان

۴- تشکیل انجمن ها مرد نهاد در این زمینه در حوزه های مختلف پزشکی روان شناختی و آموزشی.

۵.......